Film fantasty, który opowiada historię Parnassusa (Christopher Plummer) i jego niezwykłego Imaginarium – widowiska, podczas którego widzowie otrzymują kuszącą okazję wybrania się w magiczny świat wyobraźni.
Wraz z wędrowną trupą teatralną, m.in. sarkastycznym i cynicznym pomocnikiem Percym (Verne Troyer) oraz wszechstronnym młodym aktorem Antonem (Andrew Garfield, niedawny laureat BAFTA za rolę w serialu Boy A), Parnassus oferuje widowni szansę wykroczenia poza prozaiczną rzeczywistość. Jego magiczne lustro stanowi furtkę do fantastycznego świata nieskrępowanej wyobraźni. Jednak czary Parnassusa mają swoją cenę. Przed wiekami zawarł on pakt z diabłem, Panem Nickiem (Tom Waits), który wkrótce przybędzie odebrać swoją nagrodę: Valentinę, ukochaną córkę Parnassusa. Stanie się to w dzień jej szesnastych urodzin.
Nieświadoma ciążącego nad nią fatum Valentina zakochuje się w Tonym (Heath Ledger), czarującym i tajemniczym outsiderze. Aby uratować córkę Parnassus zawiera ostatni pakt z Panem Nickiem. Valentina zostanie przy tym, kto pierwszy zawładnie pięcioma ludzkimi duszami. Doktor Parnassus, który podczas swych podróży spotyka całą galerię szalonych, komicznych i sugestywnych postaci, obiecuje rękę córki temu, kto pomoże mu wygrać zakład. Tony (podczas koeljnych wizyt w świecie po drugiej stronie lustra grany przez Johnny’ego Deppa, Colina Farrella i Jude’a Lawa), Valentina oraz cała trupa teatralna wyruszają w pełną niespodzianek i przygód podróż po Londynie oraz niezwykle malowniczej krainie wyobraźni.
Najnowszy obraz autorki Madeinusy to skromne, minimalistyczne kino, które z godnością stawia czoło wielkim produkcjom.
Claudia Llosa (pochodząca ze słynnej rodziny Llosów) ponownie odwiedza pierwotny świat rodzinnego Peru i oferuje dzieło pełne obyczajowości, realizmu magicznego i mitologii. Udaje jej się wciągnąć widzów w historię o poszukiwaniu własnej tożsamości, silnie zakorzenioną w tradycji i pełną kulturowych symboli.
Gorzkie mleko to zderzenie świata prymitywnego, pełnego przesądów i zabobonnych wierzeń ze współczesną cywilizacją. Film opowiada o trudnej drodze do wewnętrznego wyzwolenia, stając się metaforyczną przypowieścią o śmierci i narodzinach nowego życia, zarówno na poziomie fizycznym, jednak przede wszystkim symbolicznym. Bohaterka po śmierci matki, przechodząc niełatwą drogę, wyzwala się z rodzinnej traumy, by w końcu odnaleźć radość życia.
"Głód", czyli "W imię ojca" pierwszej dekady XXI wieku
Gdy na chwilę z przyczyn technicznych, trzeba było na festiwalu Era Nowe Horyzonty (gdzie odbyła się polska prapremiera filmu) przerwać projekcję, nikt nie protestował, nie oburzał się. Na nowohoruzontowej sali panowała kompletna cisza i skupienie. Sala była oniemiała. Tak właśnie wpływa na ludzi "Hunger" ("Głód") w reżyserii i według scenariusza debiutanta Steve'a McQueena.
Rok 1981. Margaret Thatcher mówi jasno i wyraźnie: "Nie ma morderstwa politycznego. Jest tylko akt kryminalny". W więzieniu Maze w Północnej Irlandii grupa bojowników IRA osadzonych w bloku H podejmuje protest "Blanket and No-Wash" - odmawiają noszenia więziennych uniformów i mycia się. Strażnicy nie mają dla nich ani cienia litości. Siłą i szyderstwem próbują zmusić do podporządkowania się regulaminowi. Maze przemienia się z placówki penitencjarnej w pole regularnej bitwy, w której jedna strona posiada pałki, gumowe rękawice, tarcze i szlauchy, a druga – nieugięty charakter. Gdy bunt nie przynosi oczekiwanych rezultatów, więźniowie decydują się na strajk głodowy.
Nie bez powodu Steve'a McQueena uważa się za jedno z największych odkryć brytyjskiego kina ostatnich miesięcy, a jego "Głód" za "najbardziej szokujący i ważny film roku". To obraz, który śmiało można postawić w jednym rzędzie z głośnym "W imię ojca" (1993). Nie tylko ze względu na zbliżony temat, ale przede wszystkim dzięki sile aktorstwa i reżyserii. Ten film zachodzi za skórę, a widz jego projekcję odczuwa fizycznie. Bo i McQueen nie opowiada grzecznej bajeczki dla małych dzieci, przeciwnie – przedstawia świat brutalny i brudny, cuchnący fekaliami i poraniony krwawiącymi wrzodami, świat, w którym w imię walki z terroryzmem dozwolone jest wszystko. Niemniej, nie można twórcy zarzucić siania propagandy.