Film fantasty, który opowiada historię Parnassusa (Christopher Plummer) i jego niezwykłego Imaginarium – widowiska, podczas którego widzowie otrzymują kuszącą okazję wybrania się w magiczny świat wyobraźni.
Wraz z wędrowną trupą teatralną, m.in. sarkastycznym i cynicznym pomocnikiem Percym (Verne Troyer) oraz wszechstronnym młodym aktorem Antonem (Andrew Garfield, niedawny laureat BAFTA za rolę w serialu Boy A), Parnassus oferuje widowni szansę wykroczenia poza prozaiczną rzeczywistość. Jego magiczne lustro stanowi furtkę do fantastycznego świata nieskrępowanej wyobraźni. Jednak czary Parnassusa mają swoją cenę. Przed wiekami zawarł on pakt z diabłem, Panem Nickiem (Tom Waits), który wkrótce przybędzie odebrać swoją nagrodę: Valentinę, ukochaną córkę Parnassusa. Stanie się to w dzień jej szesnastych urodzin.
Nieświadoma ciążącego nad nią fatum Valentina zakochuje się w Tonym (Heath Ledger), czarującym i tajemniczym outsiderze. Aby uratować córkę Parnassus zawiera ostatni pakt z Panem Nickiem. Valentina zostanie przy tym, kto pierwszy zawładnie pięcioma ludzkimi duszami. Doktor Parnassus, który podczas swych podróży spotyka całą galerię szalonych, komicznych i sugestywnych postaci, obiecuje rękę córki temu, kto pomoże mu wygrać zakład. Tony (podczas koeljnych wizyt w świecie po drugiej stronie lustra grany przez Johnny’ego Deppa, Colina Farrella i Jude’a Lawa), Valentina oraz cała trupa teatralna wyruszają w pełną niespodzianek i przygód podróż po Londynie oraz niezwykle malowniczej krainie wyobraźni.
Holmes, Sherlock Holmes. Tak jest, najnowszy film Guya Ritchie bardziej przypomina któryś z obrazów (tych starszych) o przygodach Jamesa Bonda, niż literacki pierwowzór.
Sympatycy powieści Arthura Conana Doyle'a mogą być lekko zniesmaczeni. Sherlock Holmes nie jest schludnym, dystyngowanym gentlemanem, lecz rozrabiaką i abnegatem, intrygantem i zazdrośnikiem, co ma swój nieodparty urok. Nasz detektyw choć przenikliwy i przebiegły, równie często co mózgu, używa pięści. Jego drogi Watson takoż. Innymi słowy akcja jest wartka, są pościgi, wybuchy i użyteczne zbiegi okoliczności, a to lina zaplątana o nogę rywala, a to głęboki kanał, w którym można się schować przed niechcący zwodowanym statkiem. Zupełnie jak u Bonda. Nawet jeden z przeciwników, nienaturalnie wielki Dredger, przypomina Buźkę, znanego z serii z Rogerem Moore'em w roli głównej. Ponieważ niżej podpisana większym uczuciem darzy agenta 007 niż twórczość sir Doyle'a z seansu czerpałam ogromną przyjemność. I będą ją mieli wszyscy, którzy postawią grubą kreskę między literaturą a tym, co zobaczą na dużym ekranie. A jest na co patrzeć.
Nie ma co ukrywać siłą filmu są aktorzy. Robert Downey Jr. nie kłamał, mówiąc, iż między nim a Jude'em Law była taka chemia, że powinni razem zagrać w komedii romantycznej. Ostatnio tak iskrzyło bodaj miedzy George'em Clooneyem a Bradem Pittem w "Ocean's Eleven" i sequelach. Pomijając nawet aspekt estetyczny (wiadomo, że Robert jest boski) obserwowanie tych dwóch to wielka frajda. Cięte riposty, błyskotliwe dialogi, iście chłopięce przekomarzanie, intelektualne (i nie tylko) przytyczki podnoszą temperaturę filmu o ładnych kilka stopni. Do tego mamy chytrą, sprytną i bardzo urodziwą Irene Adler (znakomita Rachel McAdams) i godnego naszych detektywów perfidnego Lorda Blackwooda (bezbłędny Mark Strong).