"Avatar" to film przekraczający granice wyobraźni. James Cameron zaczął myśleć o jego realizacji piętnaście lat temu, ale wtedy jeszcze technika nie pozwalała na nakręcenie takiego filmu o jakim marzył reżyser. Prace nad "Avatarem" trwały cztery lata; wykorzystano rewolucyjne techniki realizacji, które zapierają dech w piersiach.

"Avatar" zrealizowano z wielkim rozmachem i ogromnym budżetem szacowanym na 237 milionów dolarów. Film został wykonany w dwóch technikach: tradycyjnej 2D i zupełnie nowej technice 3D. Zdjęcia do filmu zostały wykonane w 2007 roku, natomiast na postprodukcję przeznaczono dwa lata.

Film opowiada historię Jake’a Sully’ego - sparaliżowanego byłego komandosa, który dostaje szansę odzyskania zdrowego ciała. Musi jednak wziąć udział w specjalnym programie militarnym...

Jake trafia na Pandorę: planetę zamieszkiwaną przez Na'vi – człekopodobna rasę, która według ludzi żyje na prymitywnym poziomie, a w rzeczywistości jest dużo bardziej zaawansowana. Wysokie na dziesięć stóp, pokryte niebieską skórą Na'vi żyją w swoim świecie w zgodzie z naturą zachowaną w nienaruszonym stanie. Niestety ludzie poszukujący na terenie Pandory cennych minerałów zagrażają egzystencji Na'vi.

Ponieważ ludzie są niezdolni do oddychania na Pandorze, stworzyli hybrydy zwane Avatarami. Opracowali technologię łączącą umysł człowieka z ciałem Avatara, dzięki czemu przebywanie na obcej planecie staje się możliwe. Dzięki Avatarowi Jake znowu staje na nogach.

Jake poznaje Naytiri – piękną Na’vi, która ratuje mu życie i choć początkowo jest do Sully’ego negatywnie nastawiona, ich relacja ulega zmianie… Dzięki Naytiri Jake coraz lepiej poznaje rasę Na’avi. W końcu będzie musiał opowiedzieć się za jedną ze stron i wziąć udział w bitwie, która przesądzi o losach całego świata.

opis filmu pochodzi z prtalu Onet.pl

Nie mogę pojąć, dlaczego po raz kolejny kapitalnie zapowiadający się obraz najzwyczajniej w świecie spieprzono. Bracia Spierigowie mieli genialny pomysł. W niedalekiej przyszłości rasą dominującą na Ziemi są wampiry, ludzkość to z kolei wymierający gatunek. Jest to problemem nie tylko dla zagrożonych, ale i krwiopijców, bo jak się można domyślać, oznacza to dla nich brak pożywienia. Wampiry "hodują" więc ludzi, ale i to nie wystarcza. Jedynym wyjściem jest stworzenie sztucznej krwi, która pozwoli na "odzyskanie zasobów". Zajmuje się tym pewien hematolog (Hawke) - wieczny 35-latek ma jednak zahamowania natury moralnej.

Jak widać rzecz jest co najmniej intrygująca, w wykonaniu niemieckich twórców zupełnie jednak pozbawiona polotu i jakiejkolwiek wizji. Dostajemy brutalnie krwawy film sensacyjny, z masą strzelaniny (to z broni palnej, to z kuszy), pościgów i banalnych postaci. No i Ethan. Samotny "kowboj", hołubiący resztki swej ludzkiej natury - wyczerpany emocjonalnie i intelektualnie naukowiec, który własnymi rękami zmierza zmienić świat.

Bracia karmią nas tanim moralizatorstwem na temat bestialstwa, chciwości, korporacyjnej bezwzględności. A jakby kwestii etycznych i egzystencjalnych było mało, częstują nas rodzinnymi zawirowaniami. Co gorsza, film naszpikowany jest zupełnie niepotrzebnymi, obrzydliwie brutalnymi scenami. Całość ratuje znakomity Willem Dafoe i ładne, stalowo zimne wnętrza.

Joanna Moreno

opis filmu pochodzi z prtalu Onet.pl

---------------

Dave (VINCE VAUGH) i Ronnie (MALIN AKERMAN) od lat tworzą związek poświęcając się dzieciom, przyjaciołom i pracy. Po ośmiu, wydawałoby się szczęśliwych latach, Jason (JASON BATEMAN) i Cynthia (KRISTEN BELL) znaleźli się na rozdrożu. Szokują przyjaciół – Dave'a i Ronnie, Joeya (JON FAVREAU) i Lucy (KRISTIN DAVIS) oraz Shane'a (FAIZON LOVE) i jego nową dziewczynę Trudy (KALI HAWK) – informując ich, że myślą o rozwodzie.

Jason i Cynthia podejmują ostatnią próbę, aby ocalić swoje małżeństwo. Odkrywają Eden Resort, tropikalny raj na wyspie na Południowym Pacyfiku, specjalizujący się w szeroko pojętej terapii małżeńskiej. Stać ich jednak tylko na tzw. "Pakiet Pelikana", oferujący zniżkę grupową. Podczas gdy oni będą poddawać się terapii, ich przyjaciele odpoczną na białych, piaszczystych plażach i będą się dobrze bawić. Jest jednak jeden mały haczyk...

Na miejscu okazuje się, że w terapii zgodnej z technikami słynnego "Zaklinacza par" - Monsieur Marcela (JEAN RENO) muszą wziąć udział wszystkie pary. Wszyscy albo nikt. Jeśli tego nie zrobią, zostaną odesłani do domu. Bohaterowie wkrótce odkrywają, że nie wszystko jest takie, jakim się wydaje, szczególnie w ich własnych związkach.

opis filmu pochodzi z prtalu Onet.pl

---------------

Wraz z wędrowną trupą teatralną, m.in. sarkastycznym i cynicznym pomocnikiem Percym (Verne Troyer) oraz wszechstronnym młodym aktorem Antonem (Andrew Garfield, niedawny laureat BAFTA za rolę w serialu Boy A), Parnassus oferuje widowni szansę wykroczenia poza prozaiczną rzeczywistość. Jego magiczne lustro stanowi furtkę do fantastycznego świata nieskrępowanej wyobraźni. Jednak czary Parnassusa mają swoją cenę. Przed wiekami zawarł on pakt z diabłem, Panem Nickiem (Tom Waits), który wkrótce przybędzie odebrać swoją nagrodę: Valentinę, ukochaną córkę Parnassusa. Stanie się to w dzień jej szesnastych urodzin.

Nieświadoma ciążącego nad nią fatum Valentina zakochuje się w Tonym (Heath Ledger), czarującym i tajemniczym outsiderze. Aby uratować córkę Parnassus zawiera ostatni pakt z Panem Nickiem. Valentina zostanie przy tym, kto pierwszy zawładnie pięcioma ludzkimi duszami. Doktor Parnassus, który podczas swych podróży spotyka całą galerię szalonych, komicznych i sugestywnych postaci, obiecuje rękę córki temu, kto pomoże mu wygrać zakład. Tony (podczas koeljnych wizyt w świecie po drugiej stronie lustra grany przez Johnny’ego Deppa, Colina Farrella i Jude’a Lawa), Valentina oraz cała trupa teatralna wyruszają w pełną niespodzianek i przygód podróż po Londynie oraz niezwykle malowniczej krainie wyobraźni.

Rozpoczyna się porywający, cudownie pomysłowy wyścig z czasem. Doktor Parnassus musi walczyć o córkę zmagając się z nieskończoną liczbą coraz wymyślniejszych przeszkód i raz na zawsze naprawić błędy z przeszłości!

Wieść o nowym przedsięwzięciu Terry’ego Gilliama zwykle wywołuje mieszankę ekscytacji, ciekawości i poważnych obaw. Ten wizjonerski reżyser słynie z niezwykłej kreatywności, lecz jego dzieła nierzadko napotykały na realizacyjne trudności. Tragiczna śmierć Heatha Ledgera podczas produkcji Parnassusa zwiastowała porzucenie projektu, jednak Gilliam stworzył nową wersję scenariusza, dzięki której można było kontynuować realizację nie wycinając z filmu doskonałych scen już nagranych przez aktora. Reżyser, obsada i ekipa niezłomnie dążyli do ukończenia podróży, której początek zrodził się w rozpalonej i nie znającej granic wyobraźni Gilliama i współautora scenariusza Charlesa McKeowna.

"Ponieważ forma opowieści pozwoliła wykorzystać w filmie cały materiał nakręcony z udziałem Heatha, sceny te nie zostaną poddane żadnej cyfrowej modyfikacji" zapewniali producenci. "Johnny Depp, Colin Farrell i Jude Law zagrali odmienne aspekty postaci granej przez Heatha".

"Jestem wdzięczny Johnny’emu, Colinowi i Jude’owi za udział w filmie, a także wszystkim, dzięki którym doszło do jego ukończenia" dodaje reżyser Terry Gilliam. "Bardzo się cieszę, że mam okazję podzielić się wspaniałą kreacją Heatha z całym światem".

Pierwsze zdjęcia do filmu powstały w grudniu 2007 w stolicy Wielkiej Brytanii. Tam Gilliam nakręcił sceny z udziałem Parnassusa, jego trupy i niesamowitego wozu konnego służącego bohaterom za dom i teatr jednocześnie. Powożony przez Percy’ego (Verne Troyer) pojazd przemieszczający się z klekotem nocnymi ulicami Londynu był wówczas niemal stałym, acz wciąż niecodziennym elementem przedświątecznego krajobrazu miasta.

Mroźną zimową nocą barwna scena Imaginarium prezentuje się w pełnej krasie na tle znajomego konturu Tower Bridge, scenie pijackiej burdy towarzyszy dostojny cień Katedry Southwark, a napad rosyjskiej mafii ma miejsce w olśniewających wiktoriańskich wnętrzach hali targowej Leadenhall.

Basia (Marta Żmuda-Trzebiatowska) to dziewczyna, która potrafi rzucić na kolana niejednego strongmana. Tymczasem jej bracia są… trochę inni.

Dawid (Tomasz Karolak) – zna się na modzie lepiej od Beckhama

Karolek (Paweł Małaszyński) – marzy by być jak Rambo i walczyć niczym Ninja

Krzyś (Marcin Bosak) – to pantoflarz i doskonały kucharz w jednym, który żyje na zwolnionych obrotach

Kiedy jednak Basia wpadnie w tarapaty, a jej narzeczony Jan (Tomasz Kot) ujawni swoje prawdziwe oblicze, nieporadni, ale zdeterminowani bracia zrobią wszystko, żeby uratować ukochaną siostrę.

Zanim jednak wywrócą cały świat do góry nogami na drodze spotkają kilka nieplanowanych zwrotów akcji i… intrygujących kobiet. Zdecydowana bizneswoman (Joanna Liszowska), roztrzepana adwokat (Marieta Żukowska) i seksowna pani psycholog (Danuta Stenka) nie oprą się wdziękom trzech braci.

opis filmu pochodzi z prtalu Onet.pl

---------------

Artur nie posiada się z radości, gdyż wreszcie nadeszła chwila powrotu do krainy Minimków i wytęsknionego spotkania z Selenią. Jego malutcy przyjaciele przygotowują bankiet na cześć Artura, księżniczka przywdziewa zaś suknię z płatków róży. Niestety ojciec Artura akurat tego dnia obwieszcza plan wyjazdu z farmy babci. Na chwilę przed wyjazdem tajemniczy pająk rzuca na dłoń Artura ziarenko ryżu z napisem "S.O.S.". Artur nie ma najmniejszych wątpliwości - Selenia jest w niebezpieczeństwie! Chłopiec nie zastanawiając się śpieszy jej z pomocą, ryzykując starcie z oddziałami nowego tyrana Siedmiu Królestw, a także walkę ze szczurami, żabami i włochatymi pająkami. Po przybyciu do wioski Minimków, Artur odkrywa jednak, że to nie od nich przybyło wezwanie o pomoc! Któż mógł podstępnie zwabić naszego młodego bohatera w pułapkę?

opis filmu pochodzi z prtalu Onet.pl

--------------

Claudia Llosa (pochodząca ze słynnej rodziny Llosów) ponownie odwiedza pierwotny świat rodzinnego Peru i oferuje dzieło pełne obyczajowości, realizmu magicznego i mitologii. Udaje jej się wciągnąć widzów w historię o poszukiwaniu własnej tożsamości, silnie zakorzenioną w tradycji i pełną kulturowych symboli.

Gorzkie mleko to zderzenie świata prymitywnego, pełnego przesądów i zabobonnych wierzeń ze współczesną cywilizacją. Film opowiada o trudnej drodze do wewnętrznego wyzwolenia, stając się metaforyczną przypowieścią o śmierci i narodzinach nowego życia, zarówno na poziomie fizycznym, jednak przede wszystkim symbolicznym. Bohaterka po śmierci matki, przechodząc niełatwą drogę, wyzwala się z rodzinnej traumy, by w końcu odnaleźć radość życia.

Historia Llosy to film hermetyczny, przepełniony symbolicznymi odniesieniami. W szerszym kontekście - to uniwersalna opowieść o przemocy seksualnej w dzisiejszych czasach. Metafora w opowieści o zagubionej dziewczynie pozostawia dwie ścieżki interpretacji. Może być traktowana jako opowieść o młodej kobiecie o lakonicznych pomysłach i zagubionym spojrzeniu, która broni się przed światem, a przede wszystkim przed wpływem mężczyzn. Może być również odczytana od strony antropologicznej – jako historia koncentrująca się na tradycji, bolesnej pamięci pozostałej po strasznej przeszłości jako ciężar, od którego nie można się uwolnić.

opis filmu pochodzi z prtalu Onet.pl

---------------

Gdy na chwilę z przyczyn technicznych, trzeba było na festiwalu Era Nowe Horyzonty (gdzie odbyła się polska prapremiera filmu) przerwać projekcję, nikt nie protestował, nie oburzał się. Na nowohoruzontowej sali panowała kompletna cisza i skupienie. Sala była oniemiała. Tak właśnie wpływa na ludzi "Hunger" ("Głód") w reżyserii i według scenariusza debiutanta Steve'a McQueena.

Rok 1981. Margaret Thatcher mówi jasno i wyraźnie: "Nie ma morderstwa politycznego. Jest tylko akt kryminalny". W więzieniu Maze w Północnej Irlandii grupa bojowników IRA osadzonych w bloku H podejmuje protest "Blanket and No-Wash" - odmawiają noszenia więziennych uniformów i mycia się. Strażnicy nie mają dla nich ani cienia litości. Siłą i szyderstwem próbują zmusić do podporządkowania się regulaminowi. Maze przemienia się z placówki penitencjarnej w pole regularnej bitwy, w której jedna strona posiada pałki, gumowe rękawice, tarcze i szlauchy, a druga – nieugięty charakter. Gdy bunt nie przynosi oczekiwanych rezultatów, więźniowie decydują się na strajk głodowy.

Nie bez powodu Steve'a McQueena uważa się za jedno z największych odkryć brytyjskiego kina ostatnich miesięcy, a jego "Głód" za "najbardziej szokujący i ważny film roku". To obraz, który śmiało można postawić w jednym rzędzie z głośnym "W imię ojca" (1993). Nie tylko ze względu na zbliżony temat, ale przede wszystkim dzięki sile aktorstwa i reżyserii. Ten film zachodzi za skórę, a widz jego projekcję odczuwa fizycznie. Bo i McQueen nie opowiada grzecznej bajeczki dla małych dzieci, przeciwnie – przedstawia świat brutalny i brudny, cuchnący fekaliami i poraniony krwawiącymi wrzodami, świat, w którym w imię walki z terroryzmem dozwolone jest wszystko. Niemniej, nie można twórcy zarzucić siania propagandy.

W "Głodzie" nie znajdziemy ani jednej melodramatycznej nuty, czy manipulacji widzem. Chociaż okrucieństwo strażników nie pozostawia żadnych wątpliwości, to z drugiej strony widzimy też wojowników, którzy bez chwili wahania oddają śmiertelny strzał. Tu nie ma prostych odpowiedzi ani jednoznacznych sądów. McQueen uniknął pułapki schematyzmu i jest jak najdalszy od czarno-białej historii o bezwzględnych katach i bezbronnych ofiarach. Widać to szczególnie w kilku scenach. Jedną z najmocniejszych jest ta, w której po jednej ze stron ekranu widz obserwuje uzbrojonych w pałki, tarcze i hełmy bojówkarzy, a po drugiej jednego z nich, usiłującego powstrzymać łzy. W pamięć zapadają też ujęcia strażnika opłukującego zakrwawione ręce i palącego na mrozie papierosy. Wreszcie nie sposób nie wspomnieć o rozmowie, w której pierwszy z głodujących, Bobby Sands, rozmawia z pastorem o tym, dlaczego skazuje sam siebie na śmierć. Nie, nie można wszystkiego usprawiedliwiać ani walką o wolność, ani walką z terroryzmem i przemocą.

"Głód" to bezkompromisowe i przenikające trzewia widza kino, świetnie opowiedziane i realistycznie nakręcone. Zachwyca swoją prostotą i minimalizmem. Nie gloryfikuje terroryzmu, ale potępia przemoc. Przybliża nam człowieka i przedstawia te wątki z brytyjskiej historii, o której Anglicy pewnie woleliby zapomnieć. Wielkie brawa dla debiutanta i jego aktorów (przede wszystkim Michaela Fassbendera/Sandsa), którzy są godnymi uczniami Daniela Day-Lewisa.

opis filmu pochodzi z prtalu Onet.pl

---------------

Sympatycy powieści Arthura Conana Doyle'a mogą być lekko zniesmaczeni. Sherlock Holmes nie jest schludnym, dystyngowanym gentlemanem, lecz rozrabiaką i abnegatem, intrygantem i zazdrośnikiem, co ma swój nieodparty urok. Nasz detektyw choć przenikliwy i przebiegły, równie często co mózgu, używa pięści. Jego drogi Watson takoż. Innymi słowy akcja jest wartka, są pościgi, wybuchy i użyteczne zbiegi okoliczności, a to lina zaplątana o nogę rywala, a to głęboki kanał, w którym można się schować przed niechcący zwodowanym statkiem. Zupełnie jak u Bonda. Nawet jeden z przeciwników, nienaturalnie wielki Dredger, przypomina Buźkę, znanego z serii z Rogerem Moore'em w roli głównej. Ponieważ niżej podpisana większym uczuciem darzy agenta 007 niż twórczość sir Doyle'a z seansu czerpałam ogromną przyjemność. I będą ją mieli wszyscy, którzy postawią grubą kreskę między literaturą a tym, co zobaczą na dużym ekranie. A jest na co patrzeć.

Nie ma co ukrywać siłą filmu są aktorzy. Robert Downey Jr. nie kłamał, mówiąc, iż między nim a Jude'em Law była taka chemia, że powinni razem zagrać w komedii romantycznej. Ostatnio tak iskrzyło bodaj miedzy George'em Clooneyem a Bradem Pittem w "Ocean's Eleven" i sequelach. Pomijając nawet aspekt estetyczny (wiadomo, że Robert jest boski) obserwowanie tych dwóch to wielka frajda. Cięte riposty, błyskotliwe dialogi, iście chłopięce przekomarzanie, intelektualne (i nie tylko) przytyczki podnoszą temperaturę filmu o ładnych kilka stopni. Do tego mamy chytrą, sprytną i bardzo urodziwą Irene Adler (znakomita Rachel McAdams) i godnego naszych detektywów perfidnego Lorda Blackwooda (bezbłędny Mark Strong).

Nie zapomnijmy o twórcy całego tego zamieszania. Guy Ritchie z powierzonego mu zadania wywiązał się fantastycznie. Nakręcił film jednocześnie bardzo w swoim stylu (mocne ujęcia, teledyskowy montaż, pauzowane sceny), z drugiej jednak strony odpowiadający potrzebom masowego widza. Bo chociaż widać i słychać udział Anglika (jak zawsze kapitalnie dobrana muzyka), "Sherlock Holmes" to w gruncie rzeczy usiany intrygami kryminał - pełen inteligentnego humoru, z wyrazistymi postaciami i najzwyczajniej w świecie miły dla oka. Czysta rozrywka, więc proszę na siłę nie doszukiwać się tam czegoś więcej.

Joanna Moreno

opis filmu pochodzi z prtalu Onet.pl

---------------